دلم نیامد این داستان نویس خوب ایرانی را معرفی نکنم. نشنیدم کتابی از ایشان چاپ شده باشد اما با لحن زیبای جنوبی، خودشان بعضی داستانهاشان را خوانده اند.

آقای احسان عبدی پور.

اگر در تلگرام جستجو کنید کانالی هست که قصه های صوتی ایشان را گردآوری کرده است.

چند وقت پیش به من سه داستان نویس را معرفی کردند برای پیگیری آثار. به جرات می توانم بگویم احسان عبدی پور یک سر و گردن بالاتر و جذابتر می نویسد. برایش آرزوی خودش را می کنم: آنقدر پولدار بشود که فقط بنشیند یک گوشه و داستان بنویسد.

حکایت من و فردی مرکوری و شازده خانم قجریاز جلد شازده خانم که بیرون آمدم رفتیم سمت عمارت نگارستان که تا مدتی پیش در دست دانشگاه تهران بوده و اساتید و بزرگوارانی چون پروین اعتصامی در آنجا تحصیل کرده ان

در متن قبلی که ارسال کردم جملاتی هستند که موقع نگارش دوست داشتم زیباتر و فشرده تر مرقوم کنم، اما از این قلم و زبان الکن بیشتر از این بر نیامد که:یک جمله مدام در سرم تکرار می شد:« زیست ما در زمان حیات

مدتی است که مشغول خواندن گزیده ی اشعار شمس هستم و هرچه بیشتر می خوانم بیشتر مسحور این ایجاز کلام و این قدرت بیان می شوم. در ادامه اشعاری را از دفتر ملاح خیابان ها برایتان می نویسم.

۱) یکی از آمارهایی که سرمان سوت می کشد از شنیدنش آمار تلفات تصادفات جاده ای است. بدون اغراق روزی نیست که این اتفاق نیفتد. متاسفانه از این صحنه های تصادف فیلمی در دسترس نیست و در پیچ و خم جاده ها بین ص

عرض و سلام و ارادتمدتی نبودم و هنوز در همان نبودن و خلسه غرقه ام. خیلی دوست دارم بنویسم اما هنوز در همان حالت بی وزنی، سیار در فضا به سر می برم. احساس ذره ای را دارم که بعد از مدتها فشرده نگاه داشته

خب، دارم کم کم به زندگی عادی بر می گردم. کلاسهای کارگاه دوباره برقرار شده، کلاسهای بچه ها، و پروسه ی بی پایان دندان پزشکی. تازگیها علاقه مند به جناب اریک امانوئل اشمیت و آن نگاه عمیقشان به کند و کاو

گفته بودم که در حال خواندن کتاب «آدولف ه دو زندگی» هستم. کتاب هنوز تمام نشده اما به آنجا رسیده ام که هیتلر پس از جنگ جهانی اول تصمیم می گیرد وارد حزب شود و بعد از به قدرت رسیدن کودتا می کند. هیتلر جوا